sábado, 27 de junio de 2015

PEPIÑO E O CUCO

El era pequeno, gordecho e de ollos negros. Tiña as meixelas coloradas e os pelos de punta, rebeldes…pero o seu carácter era afable e amosaba unha tremenda curiosidade por todo, o que o levaba a situacións as veces apurada.

Asistía con regularidade á escola da aldea só pola mañá, porque pola tarde non había.
No tempo que lle quedaba libre, Pepiño de Pepa, que así se chamaba o rapaz, facía os labores que a súa nai lle encomendaba; coidar as galiñas, un porco e dúas ovellas que tiñan; enciñar e sachar as patacas no seu tempo e ir ao monte dous días por semana a por un saco de gasto( que veñen a ser as agullas dos pinos cando están secas).

Pepiño facía todo isto porque a súa nai andaba a cotío de xornal polas casas dos veciños para levar á súa algo de cartos e produtos do campo, pois ela era o home e a muller da casa.

Pepiño non tiña pai. As poucas veces que se atrevera a preguntarlle a súa nai por el, sempre lle contestou cun berro.

Un luns, despois do  Nadal, á volta da escola, topouse cun canciño peludo que coxeaba dunha pata. Pareceulle raro, porque el, aos cans de Touriñán( que era a súa aldea) coñecíaos a todos. Pero axiña pensou que puidera ser que o véspera fora día de caza e quedara extraviado do seu dono.

Levouno para a casa moi contento pero ao mesmo tempo preocupado por como lle ía dicir á súa nai que quería quedar con el, xa que tiña tres gatiños, dous paxaros e un porco teixo que tamén atopara ferido no monte un mes antes. 

Non tivo problema, a nai díxolle que o que tiña que facer, se quería quedar con el, era repartir a súa ración de comida co can, porque naquela casa non sobraba nada, máis ben faltaba.

Púxolle de nome Cuco polo espelido que era, e converteuse no seu mellor compañeiro. Ía á escola e esperábao na porta. Ïa ao gasto, el tamén...se era buscar as ovellas, Cuco case llas traía el só, e ata lle buscaba porcoespiños polos balados.

No mes de Maio, cando xa os días eran máis grandes, despois de coller da artesa un corocho de broa para el e para Cuco, marcharon os dous a buscar e gardar as ovellas.
Despois meteu no peto a harmónica Que o padriño lle regalara polo San Martiño, colleu o saco do cabanel e foron pola pista que vai para Queiroso xuntar o gasto que lle tocaba ese día. Rematou axiña, pero antes de voltar para a casa, subiu a unhas pedras dende onde se ve o mar de Muxía ata Nemiña, para ver pasar os barcos aló polo horizonte.

O sol reflectíase na auga e cada vez ía baixando máis, ata que desapareceu de todo. Pepiño puxérase a tocar a harmónica e pasoulle o tempo sen se decatar de que se facía de noite. Cando se deu conta, botouse a correr para coller o saco e liscar para a casa. O can tamén ía escentellado. Corre que te corre, ao saltar unha parede, meteu o pé nun cepo que os do lugar tiñan posto para o raposo( porque lles zampaba as galiñas todas).

Tivo que pasar alí a noite, pois canto máis tiraba do pé máis dano se facía.
O amencer díxolle ao Cuco:
-Corre a casa e rasca na porta.
Cuco liscouse e cando Pepa chegou á casa do velorio dun veciño, xa lle sangraban as unllas de tanto rascar. Ao velo fóra a nai comezou a berrar porque o can sempre durmía dentro. Chamou aos veciños do lado e seguiron ao can ata dar con Pepiño.

No setembro dese ano( mil novecentos oitenta e dous) tódolos rapaces tiveron que ir ao Colexio de Vilarmide que quedaba bastante lonxe. A pena máis grande de Pepiño era deixar a Cuco tódolos días na cabina, pois dende as nove da mañá que marchaba ata as seis da tarde que volvía, non se movía da parada do autobús.

Pasou o tempo. Cuco fíxose velliño e morreu. O seu amigo enterrouno na horta da casa. Pepiño foi un bo estudante. Hoxe ten praza de veterinario en Coristanco. No seu tempo libre adestra cans para persoas cegas e para que no momento en que o necesiten lles axuden como Cuco lle axudou a el.

                                                                        Carmen Sambad Lema


                                                                                 


Tíralle da lingua  xuño 2015

No hay comentarios:

Publicar un comentario